सये…

सये तुझी आठवण
पावसाची सर
अवकाळी, अवचित
खुणा अंगभर

सये तुझी आठवण
जिवाची काहिली
भर उन्ह वाटतसे
शीतल सावली

सये तुझी आठवण
मुठीतला पारा
मिठीत येईल कसा
भरारता वारा?

सये तुझी आठवण
साठते डोळ्यात
आसवे कोरडी अन्
झिरपे गळ्यात

सये तुझी आठवण
मनात रुतली
गुलाब शोधाया गेलो
काट्याला फितली

सये तुझी आठवण
तुझ्याच सारखी
नको तिथं भेटे अन्
एकांती पारखी !

- अमोल

माहित्येय तुला-मला

फांदीवरचं फुल उमलावं
इतक्या सहजतेनं
उमलून आलो होतो जवळ
आणि
गळून पडावं
धुळीत मिसळावं
तितक्या सहजतेनं
मिटून दुरावलोही होतो
पण
निर्माल्य नदीत फेकावं
इतकं सहज नक्कीच नव्हतं
तुझ्यातला मी
अन्
माझ्यातली तू
विसर्जित करणं.

माहित्येय तुला-मला.

त्याच सहजतेनं
पुसलीही असशील
जाणिवेवरली माझी अक्षरं
ओळीनं टिपून मारल्यासारखी
पण
गालावरचे अश्रू पुसावेत तसे
नेणिवेत गोंदले गेलेले संदर्भ
पुसून टाकणं
तेवढं सहज सोपं नाही.

माहित्येय तुला-मला.

सराईतासारखे शिकलोही
रोजचं जगणं हाकायला
पण – सहजच
लागते ठेच कधीतरी
बोचतात खडे-काटे
आणि भळभळतात जखमा
पुन्हा नव्याने.

वेदनेचा बॅलन्स
रिचार्ज होतो
लाईफटाईम व्हॅलिडिटीसह..

ठाउक आहेच तुला-मला..

की इतकं सहज नक्कीच नाही
स्मृतींचं सिमकार्ड
काढून फेकणं!

- अमोल

अर्थ

दिवस सोन्याचा
आज उगवला
सूर्य स्वातंत्र्याचा
नभावर

अडगळीतून
काढा देशप्रेम
दुर्लक्षाची धूळ
पुसा बरे

सर्वत्र भरो रे
आनंदी आनंद
ऑफर्स ओसंडो
मॉल मॉली

चौकाचौकातून
पांढरे बगळे
विकाया बसोत
देश कार्य

घरोघरी चर्चा
पिकनिक पार्टी
देशप्रेम वाहो
ग्लासो ग्लासी

टीव्हीवर चालो
घोष मुक्ततेचा
नग्नतेचे दास
डोळे होती

मुक्त झालो आम्ही
परि ना कळेना
काय खरा अर्थ
स्वातंत्र्याचा

तुका म्हणे जगी
तोच खरा आहे
बनून जो राही
ब्रॅंड नेम

भारत मार्केट की जय !

- अमोल

विषाणु

पहाटेचा अलार्म वाजला तसे सूर्य महाराज खडबडून जागे झाले. स्नान आटोपून, चहा घेवून, न्याहारी करून ते पृथ्वीच्या दिशेने जाण्यासाठी रथात बसणार इतक्यात सूर्यीणबाई कडाडल्या,
“अहो, विसरभोळेपणा कधी जाणार तुमचा?”
आता काय झालं, असा प्रश्न पडून सूर्य महाराज मागे वळले, तर सूर्यीणबाई हातात मास्क घेवून उभ्या.
“पृथ्वीकडे जायचं म्हटलं की तुम्हाला नेहमीच घाई असते हो, मग सख्खी लग्नाची बायकोही दिसेनाशी होते. शून्यनगरीत स्वाईन फ्लूची साथ चालू आहे माहिती आहे ना, हा मास्क नाकावर चढवा आधी अन मग उधळा कुठं उधळायचं ते.”
एरवी अख्ख्या जगाला आपल्या झळांनी सळो की पळो करून सोडणारे सूर्य महाराज.. पण सूर्यीणबाईंच्या समोर त्यांचाही काजवा होतो.
एक शब्दही न बोलता त्यांनी मास्क नाकाला लावला आणि रथ पृथ्वीच्या दिशेने हाकायला सारथ्याला आज्ञा सोडली. बघतात तो सारथ्यानंही नाकाला मास्क लावला होता. एवढंच काय, रथाचे सहा अश्वही आज मास्कमधून जमेल तसं फुरफुरत होते.
हम्म.. मामला गंभीर आहे, तर, सूर्यमहाराज स्वत:शीच म्हणाले. इतक्यात त्यांच्या डोक्यात एक कल्पना चमकली.
“सारथ्या, आज जरा पृथ्वीवर स्वाईन फ्लू ग्रस्त प्रदेशाची पाहणी करावी म्हणतो. सर्वात जास्त लागण कोठे झाली आहेत, तेथे जाउ.”
“पण महाराज, बाकीच्या जगाचं काय, त्यांचा दिवस उगवायचा राहिला, तर कामं खोळंबतील.”
“अरे हो, किरणांना तिकडे धाडून देतो, म्हणजे आपण फिरायला मोकळे.”
किरणांना कामाला लावून सूर्यमहाराजांनी आपला मोर्चा शून्यनगरीच्या दिशेने वळविला.
शून्यनगरीत हाहा:कार माजला होता. लोक नाकातोंडाला मास्क, रुमाल लावून फिरत होते. दवाखान्यांमध्ये नेहमीपेक्षा कित्येक पट गर्दी उसळली होती.
“सारथ्या, इथल्या परिस्थितीबद्दल आम्हाला माहिती देण्यासाठी तू कॉमेंट्रीच सुरु कर बाबा.”

सूर्य महाराज क्रिकेटवेडे आहेत हे सांगायची आवश्यकता नाहीच. त्यामुळे कुठलीही गोष्ट पहायची म्हटलं, की त्यांना कॉमेंट्री हवीच. अहो, परवा सूर्यीणबाईंनी कधी नव्हे ते लाडात येउन त्यांना बागेत नुकताच फुललेला पांढरा गुलाब दाखवायला नेलं, तर त्यासाठी सुद्घा त्यानी कॉमेंट्री हवीच असा हुकूम सोडला आणि आपली हौस पुरवून घेतली. असो.
सारथ्यानं कॉमेंट्री सुरु केली, “महाराज, हे बायडू रुग्णालय, पहा पहा किती गर्दी उसळली आहे. लोक आपली तपासणी करून घेण्यासाठी इथं आले आहेत.”
“सारथ्या, तपासणी म्हणजे नक्की काय करतात रे इथे?”
“तपासणी म्हणजे महाराज निम्म्या लोकांना तपासतात आणि निम्म्यांना न तपासताच तुम्हाला काही झालेलं नाही असं सांगून घरी पाठवतात.”
“अरेरे केवढा हा निष्काळजीपणा. सरकारी रुग्णालय आहे का रे?”
“होय महाराज”
“मग बरोबरच आहे बाबा”
“अरे सारथ्या, एवढा हाहा:कार माजला, तरी सरकारने काही केलं नाही का?”
“केलं ना महाराज. पहिलं म्हणजे, फक्त सरकारी रुग्णालयातच टेस्टिंगची सोय केली. आणि औषधांची मागणी उशिरात उशिरा नोंदवली.
ते का म्हणून?”
“आता ते मी तुम्हाला सांगायला हवं का महाराज. इथंसुद्धा कृत्रिम टंचाई आणि मक्तेदारी निर्माण करायची आणि आपल्या तुंबड्या भरायच्या.”
“वा,फारच कार्यक्षम सरकार आहे म्हणायचं? अरे पण सारथ्या, यांचे लोकप्रतिनिधी काही दिसत नाहीत, कोण आहेत इथले लोकप्रतिनिधी?”
“महाराज, एकापेक्षा एक चॅम्पियन नेते आहेत बरं का इथले. हा फजितदादा कुमारांचा बंगला, ते शून्यनगरीचे पालकमंत्री. तो तिकडे भुरेश सुरमाडींचा बंगला, ते इथले खासदार. तो तिकडे सूरप्रियाताई घोळेंचा महाल, त्या भानामतीच्या खासदार, पण इथंच पडीक असतात. बचत बचत खेळत असतात.”
“आता हे भानामती काय प्रकरण आहे?”
“शू… महाराज हळू बोला. भानामती हे शहर आहे, मोठ्या साहेबांचं. भानामती करण्यात लय हुशार आहेत ते.”
“हो का?”
“मग, जिथे लक्ष्मी असेल, तिथून ती चालत येउन बरोबर यांच्या गळ्यात माळ घालते अशी भानामती करतात हे. सध्या त्यांनी भिशीची आय ला भानामती केली आहे.”
“भिशीची आय?”
“अहो आपली चेंडू फळी संघटना. सध्या तिथेच असतात हे, लवकरच म्हणे आयशीची आय पन यांच्या गळ्यात माळ घालणार आहे.”
“आता ही आयशीची आय कोण?”
“आंतरराष्ट्रीय चेंडू फळी संघटना.”
“अस्सं, बरेच कर्तबगार दिसतात हे तुमचे सायेब. पण एवढा गोंधळ माजलाय तुमच्या शून्यनगरीत, कोठे दिसत नाहीत ते लोकांना धीर देताना. दादा पण नाही, ताई पण नाहीत आणि भाई पन नाहीत. ऑ?”
“अहो महाराज, पक्के बिझनेसमन आहेत ते. त्यांना आपला टारगेट ऑडियन्स बरोब्बर माहिती आहे.”
“म्हणजे?”
“म्हणजे असं बगा, ही साथ पसरली आहे तो आहे आपला मध्यमवर्ग. तो कुणाच्या अध्यात ना मध्यात. म्हणून मग यांनी पण ठरवलं, आपण तरी कशाला पडा यांच्या अध्यात अन मध्यात.”
“मग यांचा टारगेट ऑडियन्स कोणता म्हणतोच सारथ्या?”
“आता तो जरा वादग्रस्त मुद्दा आहे महाराज, उघड बोलावं तर लगेच दंगे-धोपे होतील आणि सार्वजनिक मालमत्तेचं नुकसान होईल.”
“असू दे, असू दे, समजलो मी. अरे पण सारथ्या, हा स्वाईन फ्लु फारच भयंकर आजार आहे का रे?”
“नाही महाराज. वेळेत उपचार केले की लगेच बरा होणारा आहे, पण सध्या लोकांमध्ये घबराट आहे ना त्यामुळे तो फारच भीषण वाटतोय खरा. खरं सांगू का महाराज, या रोगाच्या विषाणूपेक्षा हे काही न करणारे सरकारी आणि राजकीय जंतू आहेत ना ते कैकपटीने विषारी आहेत.”
“मग यांच्या प्रतिबंधासाठी नाही का एखादी लस?”
“आहे ना महाराज. निवडणुका. मतदान. आता येणाऱ्या निवडणुकीत लोक यांना ती लस टोचतीलच.”
“अस्सं, सगळी मजा मजाच आहे बाबा सारथ्या या शून्यनगरीत. पण आता तू जास्त वेळ थांबू नको बरं. आपल्याला परतायला हवं आता. नाही तर हे विषाणू आपल्याला येउन चिकटायचे.”
“बरं महाराज, “असं म्हणून सारथ्यानं रथ पश्चिमेकडे वळवला. शून्यनगरीतल्या क्षुद्र पुढाऱ्यांचे विचार विषाणूसारखे झटकत सूर्य महाराज परतीचा मार्ग आक्रमू लागले.
…समाप्त…

प्रथम’दर्शनी’…

डिंग डॉंग
(दार उघडल्याचा आवाज)
“येस?”
“अं, श्वेता आहे का ?”
“श्वेता.. बाहेर गेलीय..”
“अं..मी तिची फ्रेंड.. रसिका”
“अं..हो का, ये ना मग आत”
“…”
(दार लावल्याचा आवाज)
“प्लीज हॅव अ सीट”
“थॅंक्स”
“श्वेता आत्ता दोन मिनिट आधीच खाली गेली.”
“हो का, पण तिने मला अकराला बोलावलेलं..”
“हो का, इथं जवळच गेलीय ती, औषधं आणायला, येईलच एवढ्यात.”
“अच्छा”
“अं.. तू?”
“मी श्वेताचा कझिन ब्रदर. “
“अच्छा..”
“अरे, मी तुला पाणी पण विचारलं नाही. आय ऍम सॉरी..”
(घाईत चालण्याचा आवाज. पलिकडच्या रूममध्ये फ्रीज उघडून बाटली काढल्याचा आवाज. पाणी ग्लासात ओतल्याचा आवाज.)
“इटस ओके, अं..”
“निखिल, माझं नाव, आणि हे पाणी.”
“थॅंक्स”
“तू श्वेताच्या ऑफिसमध्ये असतेस का ?”
“हो..”
“इथं पहिल्यांदाच आली आहेस ना”
“अं, हो…”
“तुझ्या एकूण अवघडलेपणावरून वाटलंच मला. रिलॅक्स. बी कम्फर्टेबल. पेपर हवा असेल, तर तिथे टिपॉयखाली आहे. टीव्ही लावू का ?”
“नाही… नको..”
“…”
“नाईस सेंट.. सॉरी.. डिओ आहे ना?”
“अं.. हो”
“फा चा ऍक्वा. माझा पण फेव्हरिट आहे.”
“माझा पण..”
“कॉफी घेणार?”
“नाही, नको, मी चहा-कॉफी घेत नाही.”
“मग सरबत?”
“चालेल. पण श्वेतालाही येवू देत. तिघं बरोबर घेवू.”
“ओके.”
(पलिकडच्या रूममध्ये ग्लासात पाणी ओतण्याचा आवाज. बरणी उघडल्याचा आवाज. चमच्याने ग्लासांतल्या पाण्यात पावडर टाकल्याचा आवाज. संत्र्याचा आंबट गोड वास. बरणी लावल्याचा आणि चमच्याने सरबत हलवल्याचा आवाज. फ्रीज उघडून काही सेकंदांत पुन्हा लावल्याचा आवाज.)
“चला.. सरबत तयार करून ठेवलंय.”
“हं.. यू आर सो फास्ट.”
“सो आय ऍम. शुभ काम में देरी क्यों?”
“हम्म..”
“इफ यू वोन्ट माइंड. मी जरा आत बसतो. मला जरा प्रॅक्टिस करायचीय. यू कॅन एन्जॉय दी टिव्ही. येईलच श्वेता एवढ्यात.”
“ओके, फाईन.”
(बटणं दाबल्याचा आवाज. रिमोटने टीव्ही लावल्याचा आवाज.)
“हिअर.. हेल्प युअरसेल्फ.”
“थॅंक्स.. बाय द वे.. कसली प्रॅक्टिस करतोस तू?”
“सिंथी.”
“तू सिंथी वाजवतोस?”
“वाजवत नाही, शिकतोय.”
“पण म्हणजे तेच ना.”
“तेच कसं ? असू दे.. तुला पण म्युझिक मध्ये इंटरेस्ट दिसतोय?”
“इंटरेस्ट? आय ऍम मॅड फॉर इट.”
“अरे वा, छानच..”
“काय वाजवतेस तू?”
“वाजवत नाही, गाते.. सॉरी.. गाणं शिकते आहे.”
“गुड.. मस्तच. खरं तर प्रॅक्टिस करताना मला रुममध्ये कुणी आलेलं आवडत नाही. बट, वूड यू लाईक टू जॉइन मी?”
“नको.. कारण मलाही रियाझाच्या वेळी कुणी जवळ असलेलं आवडत नाही. सो डोन्ट अपोलोजाईझ.”
“ओके देन, फॅन्टॅस्टिक. मी जरा आत बसतो.”
(सिंथेसायझरवर अतिशय नाजूक सुरावटी छेडल्या जात आहेत. विलक्षण रोमॅन्टिक स्वरमिलाप. एकेका स्वरावर लडिवाळ हरकती आणि निर्जीव वाद्यातून सजीव, सुंदर, अबोल भावनांची नक्षी वातावरणावर उमटते आहे. अतिशय इन्टेन्स स्वरलहरी.. आणि आता त्यात एक सुरेख आणि सुरेल स्वर मिसळला आहे. प्रचंड गोडवा असलेला आणि भावनांनी भिजलेला आर्द्र स्वर. आसमंत म्हणजे एक गाणं झाल्यासारखं भारलेपण चोहीकडे भरून राहिलं आहे.)
“वॉव, कसली गातेस तू, ऑसम”
“आणि तूही भन्नाट वाजवतोस”
“मझा आला”
“मला पण, फक्त मधल्या द्रुत लयीत जो पीस आहे ना, त्याला थोडा पिलूचा टच दिलास ना, तर त्यातली समर्पणाची भावना आणखी गहिरी होईल.”
“हम्म.. हे माझ्या डोक्यातच आलं नव्हतं. खरंच.”
“हे तू कम्पोज केलंयस?”
“हो”
“नाईस कॉम्पोझिशन”
“खरं तर मला विशेष आवडलं नव्हतं, पण तू मघा जे गायलीस त्यामुळे इट रिअली साउंडस नाईस.”
“इट वॉज रिअली अमेझिंग.. तू जे वाजवलंस”
“.. आणि तू जे गायलीस.”
“…”
“…”
(दोनच क्षण शांतता. इतकी, की वेगाने होणाऱ्या श्वासोच्छवासाचे आणि धपापणाऱ्या उरांचे आवाज कानठळ्या बसवताहेत.)
“डिंग डॉंग.”
“…”
“…”
“अरे.. श्वेता आली वाटतं.”
“बहुतेक”
(दार उघडल्याचा आवाज. मोठा पॉज.)
“श्वेता, बराच वेळ लागला तुला. ही रसिका केव्हाची येवून बसल्येय.”
“रसिका? कोण रसिका?”
(पाच-दहा सेकंद अवघडलेली शांतता ऐकू येते आहे.)
“हे श्वेता राजहंसचं घर नाहीये बहुतेक. तिचा आवाज असा नाही.”
“राजहंस? अच्छा, तुझा घोटाळा झाला तर, हे नगरकरांचं घर आहे. ती श्वेता पलिकडच्या विंगमध्ये राहते.”
(पडलेला आवाज) “आय ऍम सॉरी.. मला..”
“इटस ओके.. दारावरची पाटी बदलायला दिलीय बाबांनी. त्यामुळे तुला कळायला चान्स नव्हता.”
(पडलेला आवाज) “म्हणजे ही तुझी फ्रेंड नाही तर..”
“ऑफ कोर्स नॉट..”
“एनीवे आपण मात्र एकदम फास्ट फ्रेंडस झालोय, नाही का रसिका?”
“हो ना.”
“सो, तुला इथे पुन्हा यावंसं वाटलं, तर ये”
“शुअर, थॅंक्स फॉर द म्युझिकल ट्रीट”
“सेम हिअर”
“ओके, निखील, नाइस मिटिंग यू, बाय श्वेता”
“बाय रसिका, मी येवू का तुला सोडायला”
“नको गं, जाईन मी, आय कॅन मॅनेज”
“या, आय नो.. फक्त शेवटची पायरी जरा जास्त उंच आहे, तेवढी जपून उतर, डोळस माणसंही फसतात नेहमी. डोन्ट माइंड, बाय..”
(दार लावल्याचा आवाज)
“माय गॉड निखिल, चार दुकानं फिरले तेव्हा मिळाला तुझा फा डिओ. हा घे..”
“एक मिनिट श्वेता, तू काय म्हणालीस तिला जाताना, डोळस माणसंही फसतात म्हणजे..”
“म्हणजे अरे तीही तुझ्या- आय ऍम सॉरी.”
“माझ्यासारखीच म्हणजे यू मीन..”
(उदास स्वरात) “हो..”
“…”
“…”
(शांततेचा कोलाहल ऐकू येत राहातो.)

- अमोल

चार ओळी

रात्रभर डोळे मिटले नाहीत
म्हणून सहज मनात डोकावलो..

..तुझ्या आठवणींच्या गर्दीत
झोप हरवलेली होती!