प्रथम’दर्शनी’…

डिंग डॉंग
(दार उघडल्याचा आवाज)
“येस?”
“अं, श्वेता आहे का ?”
“श्वेता.. बाहेर गेलीय..”
“अं..मी तिची फ्रेंड.. रसिका”
“अं..हो का, ये ना मग आत”
“…”
(दार लावल्याचा आवाज)
“प्लीज हॅव अ सीट”
“थॅंक्स”
“श्वेता आत्ता दोन मिनिट आधीच खाली गेली.”
“हो का, पण तिने मला अकराला बोलावलेलं..”
“हो का, इथं जवळच गेलीय ती, औषधं आणायला, येईलच एवढ्यात.”
“अच्छा”
“अं.. तू?”
“मी श्वेताचा कझिन ब्रदर. “
“अच्छा..”
“अरे, मी तुला पाणी पण विचारलं नाही. आय ऍम सॉरी..”
(घाईत चालण्याचा आवाज. पलिकडच्या रूममध्ये फ्रीज उघडून बाटली काढल्याचा आवाज. पाणी ग्लासात ओतल्याचा आवाज.)
“इटस ओके, अं..”
“निखिल, माझं नाव, आणि हे पाणी.”
“थॅंक्स”
“तू श्वेताच्या ऑफिसमध्ये असतेस का ?”
“हो..”
“इथं पहिल्यांदाच आली आहेस ना”
“अं, हो…”
“तुझ्या एकूण अवघडलेपणावरून वाटलंच मला. रिलॅक्स. बी कम्फर्टेबल. पेपर हवा असेल, तर तिथे टिपॉयखाली आहे. टीव्ही लावू का ?”
“नाही… नको..”
“…”
“नाईस सेंट.. सॉरी.. डिओ आहे ना?”
“अं.. हो”
“फा चा ऍक्वा. माझा पण फेव्हरिट आहे.”
“माझा पण..”
“कॉफी घेणार?”
“नाही, नको, मी चहा-कॉफी घेत नाही.”
“मग सरबत?”
“चालेल. पण श्वेतालाही येवू देत. तिघं बरोबर घेवू.”
“ओके.”
(पलिकडच्या रूममध्ये ग्लासात पाणी ओतण्याचा आवाज. बरणी उघडल्याचा आवाज. चमच्याने ग्लासांतल्या पाण्यात पावडर टाकल्याचा आवाज. संत्र्याचा आंबट गोड वास. बरणी लावल्याचा आणि चमच्याने सरबत हलवल्याचा आवाज. फ्रीज उघडून काही सेकंदांत पुन्हा लावल्याचा आवाज.)
“चला.. सरबत तयार करून ठेवलंय.”
“हं.. यू आर सो फास्ट.”
“सो आय ऍम. शुभ काम में देरी क्यों?”
“हम्म..”
“इफ यू वोन्ट माइंड. मी जरा आत बसतो. मला जरा प्रॅक्टिस करायचीय. यू कॅन एन्जॉय दी टिव्ही. येईलच श्वेता एवढ्यात.”
“ओके, फाईन.”
(बटणं दाबल्याचा आवाज. रिमोटने टीव्ही लावल्याचा आवाज.)
“हिअर.. हेल्प युअरसेल्फ.”
“थॅंक्स.. बाय द वे.. कसली प्रॅक्टिस करतोस तू?”
“सिंथी.”
“तू सिंथी वाजवतोस?”
“वाजवत नाही, शिकतोय.”
“पण म्हणजे तेच ना.”
“तेच कसं ? असू दे.. तुला पण म्युझिक मध्ये इंटरेस्ट दिसतोय?”
“इंटरेस्ट? आय ऍम मॅड फॉर इट.”
“अरे वा, छानच..”
“काय वाजवतेस तू?”
“वाजवत नाही, गाते.. सॉरी.. गाणं शिकते आहे.”
“गुड.. मस्तच. खरं तर प्रॅक्टिस करताना मला रुममध्ये कुणी आलेलं आवडत नाही. बट, वूड यू लाईक टू जॉइन मी?”
“नको.. कारण मलाही रियाझाच्या वेळी कुणी जवळ असलेलं आवडत नाही. सो डोन्ट अपोलोजाईझ.”
“ओके देन, फॅन्टॅस्टिक. मी जरा आत बसतो.”
(सिंथेसायझरवर अतिशय नाजूक सुरावटी छेडल्या जात आहेत. विलक्षण रोमॅन्टिक स्वरमिलाप. एकेका स्वरावर लडिवाळ हरकती आणि निर्जीव वाद्यातून सजीव, सुंदर, अबोल भावनांची नक्षी वातावरणावर उमटते आहे. अतिशय इन्टेन्स स्वरलहरी.. आणि आता त्यात एक सुरेख आणि सुरेल स्वर मिसळला आहे. प्रचंड गोडवा असलेला आणि भावनांनी भिजलेला आर्द्र स्वर. आसमंत म्हणजे एक गाणं झाल्यासारखं भारलेपण चोहीकडे भरून राहिलं आहे.)
“वॉव, कसली गातेस तू, ऑसम”
“आणि तूही भन्नाट वाजवतोस”
“मझा आला”
“मला पण, फक्त मधल्या द्रुत लयीत जो पीस आहे ना, त्याला थोडा पिलूचा टच दिलास ना, तर त्यातली समर्पणाची भावना आणखी गहिरी होईल.”
“हम्म.. हे माझ्या डोक्यातच आलं नव्हतं. खरंच.”
“हे तू कम्पोज केलंयस?”
“हो”
“नाईस कॉम्पोझिशन”
“खरं तर मला विशेष आवडलं नव्हतं, पण तू मघा जे गायलीस त्यामुळे इट रिअली साउंडस नाईस.”
“इट वॉज रिअली अमेझिंग.. तू जे वाजवलंस”
“.. आणि तू जे गायलीस.”
“…”
“…”
(दोनच क्षण शांतता. इतकी, की वेगाने होणाऱ्या श्वासोच्छवासाचे आणि धपापणाऱ्या उरांचे आवाज कानठळ्या बसवताहेत.)
“डिंग डॉंग.”
“…”
“…”
“अरे.. श्वेता आली वाटतं.”
“बहुतेक”
(दार उघडल्याचा आवाज. मोठा पॉज.)
“श्वेता, बराच वेळ लागला तुला. ही रसिका केव्हाची येवून बसल्येय.”
“रसिका? कोण रसिका?”
(पाच-दहा सेकंद अवघडलेली शांतता ऐकू येते आहे.)
“हे श्वेता राजहंसचं घर नाहीये बहुतेक. तिचा आवाज असा नाही.”
“राजहंस? अच्छा, तुझा घोटाळा झाला तर, हे नगरकरांचं घर आहे. ती श्वेता पलिकडच्या विंगमध्ये राहते.”
(पडलेला आवाज) “आय ऍम सॉरी.. मला..”
“इटस ओके.. दारावरची पाटी बदलायला दिलीय बाबांनी. त्यामुळे तुला कळायला चान्स नव्हता.”
(पडलेला आवाज) “म्हणजे ही तुझी फ्रेंड नाही तर..”
“ऑफ कोर्स नॉट..”
“एनीवे आपण मात्र एकदम फास्ट फ्रेंडस झालोय, नाही का रसिका?”
“हो ना.”
“सो, तुला इथे पुन्हा यावंसं वाटलं, तर ये”
“शुअर, थॅंक्स फॉर द म्युझिकल ट्रीट”
“सेम हिअर”
“ओके, निखील, नाइस मिटिंग यू, बाय श्वेता”
“बाय रसिका, मी येवू का तुला सोडायला”
“नको गं, जाईन मी, आय कॅन मॅनेज”
“या, आय नो.. फक्त शेवटची पायरी जरा जास्त उंच आहे, तेवढी जपून उतर, डोळस माणसंही फसतात नेहमी. डोन्ट माइंड, बाय..”
(दार लावल्याचा आवाज)
“माय गॉड निखिल, चार दुकानं फिरले तेव्हा मिळाला तुझा फा डिओ. हा घे..”
“एक मिनिट श्वेता, तू काय म्हणालीस तिला जाताना, डोळस माणसंही फसतात म्हणजे..”
“म्हणजे अरे तीही तुझ्या- आय ऍम सॉरी.”
“माझ्यासारखीच म्हणजे यू मीन..”
(उदास स्वरात) “हो..”
“…”
“…”
(शांततेचा कोलाहल ऐकू येत राहातो.)

- अमोल