वेड

वेड घेऊनी अलौकिकाचे
असेच काही करुन जावे
शतजन्माचे जगणे सारे
एका क्षणात जगून जावे

असे मिळावे दान मनाला
अक्षय, अक्षर प्रसन्नतेचे
चैतन्याच्या कणात एका
जग हे सारे भरून जावे

असे सुचावे कवितेलाही
शब्‍द, सुरांच्या मनातले
पूर्णत्वाचे गाणे त्यांनी
एका स्वरात म्हणून जावे

असे भिडावे आव्हानांना
मुठीत वारा भरताना
सारी धरती, अवघे अंबर
एका कवेत भरून घ्यावे

असे मिळावे बाहुंना या
बळ वज्राच्या मुशीतले
त्रिकालाचे अनंत अंतर
एका उडीत पार करावे

असे असावे सत्व तयाच्या
चरणी मस्तक नमताना
युगायुगांच्या उपासनेविण
एका हाकेत तरून जावे!

प्रवास आहे मोठा जरी…

प्रवास आहे मोठा आणि
मार्ग असा अनोळखी
श्रेयसाच्या शोधासाठी
साथ तुझी हवी सखी

वाटेवरती काटे आणि
पायावरती धूळ-माती
खाच-खळगी तुडवताना
हात तुझा हवा हाती

वळणावरती असतील उन्हे,
आणि झळा स्वागताला
दोन क्षण विसाव्याला
पदर तुझा हवा मला

नक्षत्रांचे वृथा कशा
सांग तुला घालू कोडे
घामातल्या मोतियांचे
वाटेवरी घालू सडे

पोहोचेन का पलिकडे
नाही मला ठाव जरी
तुझ्या सवे प्रवासाची
सार्थकता माझी खरी!

प्रवास आहे मोठा आणि
मार्ग जरी अनोळखी
श्रेयसाच्या शोधासाठी
साथ तुझी आहे सखी!

श्वापद

श्वापदं दडून बसलेली असतात
दबा धरून वाट पाहतात
बाहेर पडण्याची
माणूस नावाच्या पिंजर्यातून…

श्वापदं दडून बसलेली असतात
माणुसपणाचं कातडं पांघरून
वाट पाहतात
नरडीचा घोट घेण्याची

श्वापदं दडून बसलेली असतात
मनाच्या अंधारलेल्या गुहेत
वासनांचे सुळे परजत
वाट पाहतात
गुहेचं दार उघडणार्या
एका निसरड्या क्षणाची

श्वापदं दडून बसलेली असतात
मधाळ, गोड, औपचारीक शब्दांच्या कपारींमध्ये
नखं शिवशिवत वाट पाहतात
जिभेवरचा ताबा सुटण्याची

श्वापदं दडून बसलेली आहेतच
अनाद‍ि कालापासून
तुमच्यात, माझ्यात, याच्यात, त्याच्यात…

फरक इतकाच आहे,
आता वाढलंय त्यांचं बाहेर येणं
इतकं, की -
भोवतालच्या अथांग कळपात
अभावानेच दिसावा
एखादा मनुष्य,
बाकी सगळेच -
प्राणी लेकाचे!

कोजागरी

काल रात्री अचानक
डोळ्यांनी चांदणं खुडताना
हळूच हाती लागला
तुझ्या पापणीआडचा चंद्र

आणि ओंजळीत उतरलेल्या
त्याच्या प्रकाशाची तिरीप
मनाच्या माजघरात आरपार

अवघडलेल्या अंधारात
माझे मलाच शोधताना
हलकेच लखलखून गेल्या
तुझ्या असण्याच्या खाणाखुणा

ओठावरचा दवबिंदू वेचताना
अलगद गालावर फिरावा
उष्ण लाजरा श्वास
तशीच चांदण उब पसरली
अंगांगावरती

आवेगाची घट्ट रुतावी
नखे त्वचेवर
तसे उमटले कुजबुजलेले
शब्द क्षणांच्या
देहावरती

आणि सरती रात्र
नेमका समजावून गेली
तुझ्या कटाक्ष पौर्णिमेचा
माझ्या हरवलेपणाशी
अनोळखी संदर्भ
अर्थाअर्थी

को जागर्ती, को जागर्ती !

- अमोल

सये…

सये तुझी आठवण
पावसाची सर
अवकाळी, अवचित
खुणा अंगभर

सये तुझी आठवण
जिवाची काहिली
भर उन्ह वाटतसे
शीतल सावली

सये तुझी आठवण
मुठीतला पारा
मिठीत येईल कसा
भरारता वारा?

सये तुझी आठवण
साठते डोळ्यात
आसवे कोरडी अन्
झिरपे गळ्यात

सये तुझी आठवण
मनात रुतली
गुलाब शोधाया गेलो
काट्याला फितली

सये तुझी आठवण
तुझ्याच सारखी
नको तिथं भेटे अन्
एकांती पारखी !

- अमोल