कोजागरी

काल रात्री अचानक
डोळ्यांनी चांदणं खुडताना
हळूच हाती लागला
तुझ्या पापणीआडचा चंद्र

आणि ओंजळीत उतरलेल्या
त्याच्या प्रकाशाची तिरीप
मनाच्या माजघरात आरपार

अवघडलेल्या अंधारात
माझे मलाच शोधताना
हलकेच लखलखून गेल्या
तुझ्या असण्याच्या खाणाखुणा

ओठावरचा दवबिंदू वेचताना
अलगद गालावर फिरावा
उष्ण लाजरा श्वास
तशीच चांदण उब पसरली
अंगांगावरती

आवेगाची घट्ट रुतावी
नखे त्वचेवर
तसे उमटले कुजबुजलेले
शब्द क्षणांच्या
देहावरती

आणि सरती रात्र
नेमका समजावून गेली
तुझ्या कटाक्ष पौर्णिमेचा
माझ्या हरवलेपणाशी
अनोळखी संदर्भ
अर्थाअर्थी

को जागर्ती, को जागर्ती !

- अमोल

सये…

सये तुझी आठवण
पावसाची सर
अवकाळी, अवचित
खुणा अंगभर

सये तुझी आठवण
जिवाची काहिली
भर उन्ह वाटतसे
शीतल सावली

सये तुझी आठवण
मुठीतला पारा
मिठीत येईल कसा
भरारता वारा?

सये तुझी आठवण
साठते डोळ्यात
आसवे कोरडी अन्
झिरपे गळ्यात

सये तुझी आठवण
मनात रुतली
गुलाब शोधाया गेलो
काट्याला फितली

सये तुझी आठवण
तुझ्याच सारखी
नको तिथं भेटे अन्
एकांती पारखी !

- अमोल

माहित्येय तुला-मला

फांदीवरचं फुल उमलावं
इतक्या सहजतेनं
उमलून आलो होतो जवळ
आणि
गळून पडावं
धुळीत मिसळावं
तितक्या सहजतेनं
मिटून दुरावलोही होतो
पण
निर्माल्य नदीत फेकावं
इतकं सहज नक्कीच नव्हतं
तुझ्यातला मी
अन्
माझ्यातली तू
विसर्जित करणं.

माहित्येय तुला-मला.

त्याच सहजतेनं
पुसलीही असशील
जाणिवेवरली माझी अक्षरं
ओळीनं टिपून मारल्यासारखी
पण
गालावरचे अश्रू पुसावेत तसे
नेणिवेत गोंदले गेलेले संदर्भ
पुसून टाकणं
तेवढं सहज सोपं नाही.

माहित्येय तुला-मला.

सराईतासारखे शिकलोही
रोजचं जगणं हाकायला
पण – सहजच
लागते ठेच कधीतरी
बोचतात खडे-काटे
आणि भळभळतात जखमा
पुन्हा नव्याने.

वेदनेचा बॅलन्स
रिचार्ज होतो
लाईफटाईम व्हॅलिडिटीसह..

ठाउक आहेच तुला-मला..

की इतकं सहज नक्कीच नाही
स्मृतींचं सिमकार्ड
काढून फेकणं!

- अमोल

अर्थ

दिवस सोन्याचा
आज उगवला
सूर्य स्वातंत्र्याचा
नभावर

अडगळीतून
काढा देशप्रेम
दुर्लक्षाची धूळ
पुसा बरे

सर्वत्र भरो रे
आनंदी आनंद
ऑफर्स ओसंडो
मॉल मॉली

चौकाचौकातून
पांढरे बगळे
विकाया बसोत
देश कार्य

घरोघरी चर्चा
पिकनिक पार्टी
देशप्रेम वाहो
ग्लासो ग्लासी

टीव्हीवर चालो
घोष मुक्ततेचा
नग्नतेचे दास
डोळे होती

मुक्त झालो आम्ही
परि ना कळेना
काय खरा अर्थ
स्वातंत्र्याचा

तुका म्हणे जगी
तोच खरा आहे
बनून जो राही
ब्रॅंड नेम

भारत मार्केट की जय !

- अमोल

आजही!

आजही..
दिवसाच्या त्या क्षणांना
तुझाच गंध येतो
परसातल्या कळ्यांना
तुझा सुगंध येतो

आजही..
हृदयातल्या ऋतुंना
तुझा वसंत येतो
विरहार्त या स्वरांना
कोकीळ कंठ देतो

आजही..
घायाळ पैंजणांना
बेताल खंत देतो
पायातल्या स्मृतींना
तुझी पढंत देतो

आजही..
पातक तुझे करूनी
मी नीतिमंत होतो
श्रद्धा तुझ्याच ठायी
अर्पून संत होतो

आजही..
झरण्या तुझ्या प्रवाही
अश्रू उसंत घेतो
प्रीतीस भग्न माझ्या
कीर्ती दिगंत देतो!

- अमोल

गजरा

दिवसाने मिटले पंख
रात्रीच्या गर्द मिठीत
निद्रेचे डोळे उघडे
स्वप्नांचे थेंब दिठीत

नयनांत उतरुनी चंद्र
पापणीत माझ्या झुरतो
वीणेचा सूर दिवाणा
तारेस छेडूनी विरतो

विरहाच्या शय्येवरती
काळोख बदलतो कूस
प्रहरांच्या पाठीवरती
अश्रुंचे मुके नि:श्वास

तो नभी धुक्याचा धागा
मेघांचे शेले विणतो
ताऱ्यांच्या मागावरती
तेजाचे दोहे म्हणतो

ही पहाट फेडत जाते
तुझिया प्रीतीचे देणे
पूर्वेच्या वेशीवरती
किरणांचे धाडूनी मेणे

मग सरते रात्र विराणी
सूर्याच्या चुकवित नजरा
सोबतीस सोडून जाते
हा आठवणींचा गजरा !

- अमोल

अमृतस्वर

पाउस येता असेच होते
तुझ्यासाठी मन पिसेच होते

भरून येता घनात वादळ
तुझाच आठव मनात केवळ

अशी लकाके वीज नभावर
तुझ्या हसूचा भास..पळभर!

पाउस येता मन बावरते
सुसाटते, तुजसाठी धावते

पाउस होतो तुझीच चाहूल
सरीसरींतून तुझेच पाउल

पाउस गातो तुझेच गाणे
मनी छेडतो तुझे तराणे

पाउस सरतो मला भिजवूनी
ओढ तुझी तन्मनी रुजवूनी

सांग प्रिये, तू होशील ना सर
तशी लाघवी, तशीच सुंदर

अंगांगी जाशील ना भिनवूनी
तव श्वासांचे ते अमृतस्वर!

- अमोल

आषाढरात्र

आषाढाची रात्र
पाझरते थेंबात
ओलेत्या चंद्राला
मेघांची सोबत

आषाढाची रात्र
मौनात बोलते
आकाशदेशीचे
गुपित खोलते

आषाढीच्या रात्री
जाणीवांचा जागर
घनगर्भ पापणीला
निद्रेचा भार

आषाढाची रात्र
नक्षत्र खुडते
पहाटची फुले
गगनात सोडते

आषाढाची रात्र
पावसात सरली
आसमंत भिजवून
गाभाऱ्यात उरली

- अमोल कपोले

पदर

photogaphersdirect.com वरुन साभार

रानातली वाट
घाटाच्या मिठीत
पाउस पालवे
मातीच्या दिठीत

रानातली वाट
वळणी हसली
निर्झराच्या गूढ
प्रवाही फसली

रानच्या वाटेला
थेंबांचे लाघव
तळ्यात निळाई
फुलवी राघव

वाटेतली आण
रानात सुटते
प्रपातली आस
दरीत फुटते

रानातली वाट
प्रवासी शिणते
तुझ्यामाझ्यातला
पदर विणते

- अमोल कपोले

दिवेलागण

दिवेलागणीला
सांज धुकाळली
सरींवर सर
अवचित

पाउस एकांती
पाहुणा होउन
दारात भेटतो
थेंबथेंबी

चिंबओली धून
मनात रुजली
सूरातून तुझ्या
पालवते

कसा हा रोखावा
आवेगी कोसळ
भिजण्याचे भान
हरपले

- अमोल कपोले